Healen tijdens rouwproces

Al verschillende malen, krijg ik een naam door van een overledene, die mij aanspoort om een boodschap door te geven aan de overlevenden. Ik geef toe, dat het ook voor mij, geen sinecure is! In die zin, dat ik, net zoals in de film "Ghost" met Demi Moore en Patrick Swayze, dien te fungeren. Hoe meer ik het in de wind sla, hoe meer ik terug iets op mijn pad krijg, om het toch te doen. Met de moed in mijn schoenen, maar ook wel het lef, durf ik dan aan te bellen en te luisteren wat de overledene me doorgeeft! Meestal laat ik dit dan even bezinken, of ik het me niet inbeeld. Waarachtig, het is mijn waarheid. Al bij een aantal nabestaanden van zelfmoord, kreeg ik deze opdracht. De eerste keer, had ik een tekst geschreven voor de ouders, om op de begrafenis af te geven. Een jaar later, kreeg ik ineens een bedanking van de moeder. Eerlijk gezegd, kon ik zelf even niet volgen. Wanneer ik zoiets doe, doe ik het ook en blijft het niet hangen wat ik deed. Toen ik de moeder aanbood om haar een healing te geven, zei ze dat het nog te vroeg was. Uit respect, liet ik haar. Diezelfde dag nog, stuurde ik haar nog een gsm-berichtje. Ik schreef, alle begrip dat je er nog niet klaar voor bent, maar laat me dan gewoon aub een "chou-ken" aan de deur zetten voor jou! Vraag me niet waarom, maar het is alsof ik dit moet doen! Ogenblikkelijk schreef de moeder dat ik direct mocht komen. Toen ik bij haar aanbelde, deed ze vol verbazing, de deur open... Ik zei: "alsjeblief, hier zijn de chou-kes! Eet ze met smaak op!" Ze had tranen van geluk in haar ogen, en ze deed de deur wagenwijd open. Wanneer ze vertelde, dat haar overleden zoon, altijd dit nagerechtje at van bij de bakker... moest ik toch zelf ook even slikken! Een ganse namiddag nam ik de tijd en ruimte, om te spreken met haar.  Hoe ik voelde dat er nog "dood en verdriet" in huis was. In de living stonden nog steeds de rouwkaartjes die ze kreeg, op de begrafenis. Ze had ze nog niet kunnen open doen. Behalve mijn kaart, omdat die zo groot was. In hemelsnaam, hier zijn geen woorden voor! Toen ik die middag voldaan naar huis reed, vertelde ze, dat dit de meest raar uiteenlopende, boeiende middag was geweest voor haar... van na de dood van haar zoon. Een maand daarna, kwam ook zij om een healing. De diepe ontspanning was jaren geleden. De rust die ik haar inboezemde, deed haar blozen. Ik ben zo dankbaar, voor dit gebeuren!